Powyższe środki działania - chociaż zahamowały niekorzystny trend i zaczęły oddziaływać na rzecz umocnienia więzi władzy ze społeczeństwem - nie spowodowały jednak jakościowej zmiany w nastrojach społeczeństwa. Przejawy tych nastrojów znalazły wyraz w różnego rodzaju ujemnych zjawiskach w życiu społecznym i gospodarczym. Do zjawisk tych należy zaliczyć przede wszystkim spadek dyscypliny pracy w zakładach produkcyjnych, wyrażający się m.in. w rosnącej absencji, nadmiernej fluktuacji, zwiększonym zużyciu materiałów itp. Pogłębiły się też tendencje do niewykonywania planów produkcji eksportowej, co odbiło się ujemnie na eksporcie, zaopatrzeniu rynku wewnętrznego itp. Narastać zaczęły zjawiska niepełnego wykorzystania nowego uzbrojenia technicznego przemysłu, powodujące poważne opóźnienia w pełnym uruchomieniu nowych inwestycji i pełnym wykorzystaniu potencjału przemysłowego kraju. Zanikać zaczęła kontrola i krytyka wewnątrzśrodowiskowa wobec negatywnych zjawisk w życiu społeczno-gospodarczym, takich jak: bumelanctwo, partactwo, lekceważenie obowiązków, brak zaangażowania społecznego.
Byłoby błędem sądzić, że źródła tych nastrojów i ich ekonomicznych konsekwencji tkwią wyłącznie w trudnościach gospodarczych. Poważną ich przyczyną są braki w funkcjonowaniu społeczno-politycznego mechanizmu władzy.
Wśród źródeł politycznych utrudniających pogłębienie więzi partii i władzy ze społeczeństwem należy wymienić przede wszystkim brak wiary w skuteczność społecznej krytyki i występującą szeroko niewiarę w możliwość wpływania przez zwykłego obywatela na sprawy zakładu pracy gminy, miasta, na działalność partii i organizacji społecznych. U podstaw tej niewiary znalazły się częste przypadki niereagowania w sposób szybki, bezpośredni i widoczny na uzasadnioną krytykę społeczną, zwłaszcza adresowaną do kadry kierowniczej.