Sytuacja polityczna Polski uległa od czerwca 1976 r., a więc od wydarzeń w Radomiu i Ursusie spowodowanych podwyżkami cen towarów rynkowych, pogorszeniu w wyniku poważnych braków na rynku, pomniejszających w opinii społeczeństwa osiągnięcia gospodarcze i socjalne uzyskane w stosunkowo krótkim okresie przez nowe „pogrudniowe" kierownictwo polityczne. Innymi przyczynami były brak propagandowego uodpornienia społeczeństwa na nadchodzący okres poważnych trudności przez nastawione wyłącznie na propagandę sukcesu środki masowego przekazu oraz tendencje technokratyczno-biurokratyczne w działaniu aparatu państwowego. Prowadziły one do: nadmiernej centralizacji decyzji w sprawach drugorzędnych, przeciwstawiania zasady jednoosobowego kierownictwa zasadzie udziału załóg w zarządzaniu, osłabiania pozycji terenowych organów przedstawicielskich, osłabiania pozycji organów samorządu społecznego, nadawania fasadowego charakteru instytucjom demokracji socjalistycznej. Powyższe czynniki zaważyły na niepowodzeniu zamierzonej podwyżki cen i płac, a konsekwencją wydarzeń czerwcowych było dalsze osłabienie więzi między władzą i społeczeństwem.
Do najważniejszych przedsięwzięć podjętych po czerwcu 1976 r. przez kierownictwo PZPR zaliczyć należy przede wszystkim „manewr gospodarczy", w którym położono szczególny nacisk na poprawę sytuacji na rynku przez przyspieszenie rozwoju produkcji towarów konsumpcyjnych, usług i rolnictwa. Dokonano też poważnej podwyżki emerytur i rent oraz zapowiedziano wprowadzenie systemu emerytalnego dla rolników. Ponadto za zadania planowe o szczególnej wadze uznano: program żywnościowy i program budownictwa mieszkaniowego. Zastosowano również polityczne metody rozwiązywania problemu tzw. dysydentów. Podjęto wreszcie wstępne kroki w kierunku przywrócenia rangi instytucjom demokracji socjalistycznej.